امروز بعداز ظهر [3 آبان] عازم کربلای حسینی(ع) هستم.
این اولین سفر من به کربلای معلی است.
سفری که سال‌ها آرزوی آن‌را داشتم اما به دلایل گوناگونی تا به امروز توفیق خاک بوسی و عرض ادب و ارادت از نزدیک را نداشته‌ام.

شنیده‌ام که اولین سفر به عتبات عالیات، به یادماندنی‌ترین و مبهوت‌کننده‌ترین آن است.

دلم شور عجیبی می‌زند.
شور دیدار؛
شور روبرو شدن با سرزمین غم‌های عظیم؛
شور این‌که از دریای بی‌کران معرفت حسینی، قطره‌ای نصیبم نگردد؛
شور این که وقتی برای اولین بار به بین‌الحرمین قدم می‌گذارم، معرفتی نسبت به مکان و زمان موجود دارم یا این‌که...
بگذریم...
این شورها و هول‌ها بماند برای این دل.

انشا الله به لطف خداوند متعال و عنایات چهارده معصوم(ع)، میلاد آقا امام رضا(ع) در 8/8/88 در کربلای معلی، نائب الزیاره دوستان خواهم بود.

به یادتان هستم؛
به یادم  باشید.

------------------
نوایی که شباهت عجیبی با حال و هوای این روزهایم دارد [دانلود]:

بگو تا نامه‌بر باشم، ز بام خود هوایم کن؛
برای یک سفر امشب، دعایم کن؛
که تا کرب و بلا پر گیرم و بوسم دوباره، خاک سرخی را؛
که بوی سیب سرخ می‌آید؛
از آن شش گوشه روشن؛
هوایی‌ام هوایی‌ام دوباره کربلاییم...

بعد نوشت! [12 آبان 88]
امروز سحر به خانه رسیدم.
قبل‌از هرچیز از همه دوستان به خاطر لطف و محبتشان در پیام‌ها و ایمیل‌ها تشکر و قدردانی می‌کنم.
در حرم با صفای مولا علی(ع) و ابا عبدالله الحسین(ع) و اباالفضل العباس(ع) و در حرمین کاظمین به یاد همه دوستان بودم.
چه آنهایی را که می‌شناختم و چه آن‌هایی که از دوستان و همراهان مجازی بچه‌های قلم بودند.
گفتنی از کربلا و نجف و کاظمین زیاد است، اما باید دید، گفتن افاقه نمی‌کند.
باید حس کرد، باید در آن فضای قدسی حضور داشت، نفس کشید، لمس کرد، دید، شنید، استشمام کرد، وضو گرفت، نماز خواند، قدم زد، زمزمه کرد، نجوا کرد و... تا شاید بتوان قطره‌ای از احاطه معنویش را درک نمود.
زود گذشت اما با خاطراتی فراوان.
البته به جز بعد معنوی، از نگاه دیگری نیز به عراق نگریستم.
به عنوان یک دانشجوی کارشناسی ارشد در حوزه سیاست بین الملل، عراق حرف‌های زیادی برای گفتن دارد.
حرفهایی از سردرگمی کشوری با منابعی سرشار و مردمی اکثراً محتاج و عقب افتاده از خیلی چیزها!
کشوری که حقارت و طعم تلخ اشغال را در گوشه گوشه‌اش می‌توان دید.
شاید وقتی دیگر درباره‌اش چند سطری نوشتم.